Μετά την αναφορά του φίλου μου, Μάκη Μαχαίρα, για το θάνατο της Αλίκης Κωνσταντοπούλου, σας γράφω τα παρακάτω:
Στην Ελλάδα μας όλοι αυτοί που χάρισαν τη ζωή τους στους βωμούς της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της κοινωνικής ισότητας αντιμετωπίστηκαν με τον ίδιο τρόπο όπως και οι ευεργέτες και δωρητές του έθνους. Αντί επαίνων, θαυμασμού και τιμής και δόξας απολαμβάνουν απαξία, λήθη, εξευτελισμούς και καμία αναφορά στο έργο τους.
Μια τέτοια περίπτωση είναι η Αλίκη Κωνσταντοπούλου – Περρωτή που έφυγε στα 101 χρόνια της. Αυτή είναι εθνική ευεργέτης μεγάλου φάσματος με προεξέχουσα τη δωρεά της για την κατασκευή του Κωνσταντοπούλειου Νοσοκομείου της Νέας Ιωνίας, γνωστό και ως Αγ. Όλγα.
Έφυγε από τη ζωή πρόσφατα και σχεδόν όλα τα ΜΜΕ δεν ανέφεραν απολύτως τίποτα. Συγχαρητήρια κύριοι συνάδελφοι, συγχαρητήρια.
Σήμερα έφυγε από τη ζωή και η Μαργαρίτα Παπανδρέου σε ηλικία 103 ετών και όλοι λαλούν.
Για τον αείμνηστο Γιώργο Μαζωνάκη και μετά δέκα μέρες από το χαμό του όλα τα ΜΜΕ κουνούν το λιβανιστήρι του και δεν ξέρω για πόσο ακόμα.
Για δείτε σήμερα, οι αξίες χάνονται και κάποιοι άλλοι λάμπουν φωτίζοντας την κατάντια της παρακμής μας.
*…και όμως πέρασε στα ψιλά!!*
Η χώρα αυτή έχει έναν περίεργο τρόπο να μοιράζει τη δημοσιότητα. Εκείνοι που προσφέρουν πραγματικά μένουν στη σκιά, ενώ όσοι προσφέρουν… φωτογραφίες και δηλώσεις κατακλύζουν τα δελτία ειδήσεων.
Πριν λίγο καιρό έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 101 ετών, η Αλίκη Περρωτή. Μια γυναίκα που χάρισε στην ελληνική κοινωνία έργα ανεκτίμητης αξίας, χωρίς τυμπανοκρουσίες και χωρίς να ζητήσει ανταλλάγματα. Κι όμως, η είδηση του θανάτου της πέρασε σχεδόν απαρατήρητη. Ούτε ειδικά αφιερώματα, ούτε επίσημες τιμές αντάξιες της προσφοράς της.
Ίσως γιατί στην Ελλάδα η σιωπηλή προσφορά δεν πουλάει. Δεν φέρνει τηλεθέαση, δεν γεμίζει πρωτοσέλιδα και δεν εξυπηρετεί επικοινωνιακές ανάγκες.
Αξίζει, όμως, να μάθουμε ποια ήταν η γυναίκα που έχτισε ένα νοσοκομείο και χάρισε στην πατρίδα της πολύ περισσότερα από όσα η ίδια η πατρίδα φρόντισε ποτέ να της αναγνωρίσει.
Ίσως ήρθε η ώρα να αλλάξουμε τις προτεραιότητες και τα πρότυπά μας ως κοινωνία. Να μάθουμε να τιμούμε περισσότερο εκείνους που αφήνουν πίσω τους έργο και λιγότερο εκείνους που απλώς καταλαμβάνουν χώρο στη δημοσιότητα.
Γιατί ο δρόμος που ακολουθούμε σήμερα, όπου η προβολή υπερισχύει της προσφοράς και ο θόρυβος της ουσίας, οδηγεί σε αδιέξοδο.
Πέρασε στα “ψιλά”, γιατί άλλωστε δεν είχε φροντίσει να γίνει ευρέως γνωστή για την φιλανθρωπική της δράση, δεν ήταν κοσμική περσόνα.
Λίγοι είναι εκείνοι που γνωρίζουν για την Αλίκη Περρωτή.
Ακόμα και όταν έκανε μία μυθική δωρεά στα τέλη της δεκαετίας του 1980.
Ήταν τότε που προσέφερε το ποσό των 500.000.000 δραχμών για την ανέγερση του Κωνσταντοπούλειου Νοσοκομείου, περισσότερο γνωστό, κακώς, μέχρι και σήμερα σαν “Αγία Όλγα”
Αν και το ύψος της συνολικής δωρεάς ανήλθε τελικά στα 5.000.000.000 δραχμές
Και αυτό, γιατί αρχικά το υπουργείο Υγείας είχε υποσχεθεί την ανέγερση πτέρυγας 200 κλινών στη θέση του παλαιού Νοσοκομείου παράλληλα με τη δική της δωρεά ώστε και οι δύο να αποτελέσουν συγκρότημα δυναμικότητας 400 κλινών.
Υπόσχεση που δεν κρατήθηκε και η Περρωτή ανέλαβε το συνολικό κόστος της κατασκευής του νοσοκομείου το οποίο παρέδωσε στο κράτος με το κλειδί στο χέρι, το 1989, πλήρως εξοπλισμένο.
Η Αλίκη Κωνσταντοπούλου-Περρωτή (1925–2026) αφιέρωσε τη ζωή της στην αθόρυβη υποστήριξη της εκπαίδευσης και της ιατρικής στην Ελλάδα και το εξωτερικό και το εκτενές φιλανθρωπικό της έργο περιλαμβάνει, εκτός και πολλών άλλων, εμβληματικές δωρεές:
Αμερικανική Γεωργική Σχολή:
– Ίδρυσε το Κολλέγιο Αγροτικής Ανάπτυξης “Δημήτριος Περρωτής” στη Θεσσαλονίκη στη μνήμη του συζύγου της
– Κωνσταντοπούλειο Γενικό Νοσοκομείο Νέας Ιωνίας:
Υπήρξε η βασική δωρήτρια του νοσοκομείου, το οποίο φέρει το πατρικό της όνομα
– Πανεπιστήμιο Johns Hopkins (ΗΠΑ):
Χρηματοδότησε την ίδρυση της έδρας “Αλίκη Περρωτή” στο Κέντρο Καινοτόμου Ιατρικής της Βαλτιμόρης
Το μόνο που ζήτησε σαν ανταπόδοση της δωρεάς της στο νοσοκομείο στη Νέα Ιωνία ήταν να ονομασθεί Kωνσταντοπούλειο Νοσοκομείο προς τιμήν των γονιών της, Μαρούλας και Θεόδωρου Κωνσταντόπουλου, τους οποίους υπεραγαπούσε.
Η υποστήριξη του νοσοκομείου, υπήρξε συνεπής και αδιάλειπτη και τα επόμενα χρόνια
Είχε πει:
“…Έχω έγνοια για τη νέα γενιά στην Ελλάδα, αλλά και για τους ανθρώπους που βρίσκονται σε δύσκολη οικονομική μοίρα. Όχι μόνο τώρα, κατά τη διάρκεια της κρίσης, αλλά ήδη από τη δεκαετία του ’80, όταν τα πράγματα ήταν πολύ καλύτερα.
Αυτός ήταν και ο λόγος που αποφάσισα να κάνω τη δωρεά για ένα καλό νοσοκομείο σε μια περιοχή σαν τη Νέα Ιωνία, που το είχε απόλυτη ανάγκη.
Έφερα μηχανήματα από την Αμερική και τη Γερμανία.
Θα γελάσετε, αλλά με έβαλε το ελληνικό κράτος να πληρώσω φόρους για την εισαγωγή τους.
Ο Περρωτής διαμαρτυρήθηκε και εν τέλει άλλαξε ο νόμος.
Ξέρετε, εμείς οι Έλληνες έχουμε φθόνο και ακόμα και όταν αυτό δεν χαρακτηρίζει τη συμπεριφορά μας, δεν ξέρουμε να πούμε “ευχαριστώ”.
Όταν έγινε το νοσοκομείο και αποπερατώθηκε, δεν πήρα ποτέ ένα χαρτί, μια επιστολή με τη λέξη “ευχαριστώ” από την ελληνική πολιτεία.”
*Η Αλίκη Κωνσταντοπούλου-Περρωτή υπήρξε μια γυναίκα που η ομορφιά της δεν χάθηκε, ακόμα και σε μεγάλη ηλικία.
Έγινε βαθιά και ουσιαστική, συμβαδίζοντας με την ηλικία της. Ας την θυμόμαστε με τον σεβασμό που της αναλογεί.